Αν δεν περιέχονται στο κλητήριο θέσπισμα και τα πρόσθετα αυτά στοιχεία, που απαιτούνται για τη θεμελίωση του εγκλήματος της σωματικής βλάβης από αμέλεια που τελέστηκε με παράλειψη, μολονότι ο κατηγορούμενος είχε ιδιαίτερη νομική υποχρέωση να ενεργήσει, τότε το κλητήριο θέσπισμα και μαζί με αυτό η κλήτευση του κατηγορουμένου στο ακροατήριο, είναι άκυρα, σύμφωνα με το άρθρο 321 παρ. 4 του Κ.Ποιν.Δ.

Είναι απαραίτητο στην καταδικαστική απόφαση για επικίνδυνη σωματική βλάβη να καθορίζεται ποια από τις δύο ως άνω διακινδυνεύσεις δέχεται το δικαστήριο, ότι συνέτρεξε στη συγκεκριμένη περίπτωση, δηλαδή διακινδύνευση για τη ζωή ή για βαριά σωματική βλάβη διότι πρακτικά άγει σε διαφοροποίηση της ποινικής μεταχείρισης του δράστη.

Για τη στοιχειοθέτηση της βαριάς σωματικής βλάβης σε βαθμό πλημμελήματος, απαιτείται, εκτός από τη συνδρομή των αντικειμενικών και υποκειμενικών στοιχείων της αξιόποινης πράξης της απλής σωματικής βλάβης του άρθρου 308 του Π.Κ., να επέλθει βαριά σωματική κάκωση ή βλάβη της υγείας του παθόντος, όπως αυτή καθορίζεται και προσδιορίζεται ενδεικτικά στη διάταξη του άρθρου 310 παρ. 2 του Π.Κ., η οποία, όμως, βαριά σωματική βλάβη, να δύναται να αποδοθεί σε αμέλεια του δράστη κατά το άρθρο 29 του Π.Κ..

Η σχετική κρίση του δικαστηρίου της ουσίας πρέπει να είναι αιτιολογημένη ως προς τον προσδιορισμό με ακρίβεια του είδους της σωματικής κακώσεως ή της βλάβης της υγείας του παθόντος, προκειμένου να ελεγχθεί η ύπαρξη και ο χαρακτήρας της σωματικής βλάβης.

Ο έμμεσος εργοδότης, με την επιφύλαξη συμβατικής πρόβλεψης για συνευθύνη σωρευτικά και της Ε.Π.Α. Εταιρείας Προσωρινής Απασχόλησης είναι υπεύθυνος για τις συνθήκες υπό τις οποίες εκτελείται η εργασία του μισθωτού και για το εργατικό ατύχημα.

Όταν το έγκλημα είναι απότοκο της συγκλίνουσας αμέλειας περισσοτέρων προσώπων, το καθένα από αυτά ευθύνεται αυτοτελώς και ανεξαρτήτως των άλλων, μέσα στα πλαίσια της αμέλειας που επέδειξε και εφόσον το επελθόν αποτέλεσμα τελεί σε αιτιώδη σύνδεσμο προς αυτήν.

Υπάρχει ποινική ευθύνη του ιατρού για σωματική βλάβη από αμέλεια ασθενούς, στις περιπτώσεις εκείνες που το αποτέλεσμα αυτό οφείλεται σε παράβαση από αυτόν των κοινώς αναγνωρισμένων κανόνων της ιατρικής επιστήμης, για τους οποίους δεν μπορεί να γεννηθεί αμφισβήτηση και η ενέργεια ή η παράλειψη του δεν ήταν σύμφωνη με το αντικειμενικά επιβαλλόμενο καθήκον επιμέλειας.

Οι περιπτώσεις σωματικών βλαβών από αμέλεια, που τελούνται στα πλαίσια μη βιοποριστικής οδηγήσεως, διώκονται με έναν ιδιόρρυθμο τρόπο, χαρακτηριστικό του οποίου είναι ο συνδυασμός των αρχών της αυτεπάγγελτης και της κατ’ έγκληση διώξεως. Συγκεκριμένα τα εγκλήματα αυτής της κατηγορίας διώκονται μεν αυτεπαγγέλτως, προβλέπεται όμως η δυνατότητα αδρανοποιήσεως του διωκτικού μηχανισμού δια της υποβολής εκ μέρους του θύματος αρνητικής δηλώσεως, με την οποίαν καθιστά γνωστή στην αρμόδια αρχή την επιθυμία του να μην ασκηθεί ή να παύσει η ενδεχομένως ασκηθείσα ποινική δίωξη κατά του δράστη του εγκλήματος.

Επί εγκλήματος εξ αμελείας που συνίσταται σε παράλειψη, πρέπει να προσδιορίζεται στην αιτιολογία της αποφάσεως και από πού πηγάζει η ιδιαίτερη υποχρέωση του υπαίτιου προς ενέργεια (αποτρεπτική του αποτελέσματος) και, αν πρόκειται για επιτακτικό κανόνα δικαίου και ο κανόνας αυτός- μη τοποθέτηση σήμανσης (φωτεινής ή απλής) σε σωρό από αδρανές υλικό (άμμο), που είχε αποθέσει εντός δημοτικής οδού λόγω διενέργειας έργων.

Απαιτείται η διαπίστωση, αφενός, ότι ο δράστης δεν κατέβαλε, κατ' αντικειμενική κρίση, την προσοχή που κάθε μετρίως συνετός και ευσυνείδητος άνθρωπος όφειλε, υπό τις ίδιες περιστάσεις να καταβάλει με βάση τους νομικούς κανόνες, τις συνήθειες που επικρατούν στις συναλλαγές και κατά τη συνηθισμένη πορεία των πραγμάτων, την πείρα και τη λογική και αφετέρου, ότι, αυτός μπορούσε με βάση τις προσωπικές ιδιότητες, γνώσεις και ικανότητές του να προβλέψει και αποφύγει το αξιόποινο αποτέλεσμα του τελεσθέντος εγκλήματος.