Απόφαση του Δικαστηρίου στην υπόθεση C-376/22 | Google Ireland κ.λπ.
Το 2021 η Αυστρία θέσπισε νόμο ο οποίος υποχρεώνει τους ημεδαπούς και αλλοδαπούς παρόχους πλατφορμών επικοινωνίας να δημιουργήσουν μηχανισμούς αναγγελίας και ελέγχου του εικαζόμενου παράνομου περιεχομένου.
Ο νόμος αυτός προβλέπει επίσης τακτική και διαφανή δημοσίευση των αναφορών παράνομου περιεχομένου. Η συμμόρφωση προς τις διατάξεις του νόμου διασφαλίζεται από διοικητική αρχή, η οποία μπορεί να επιβάλλει πρόστιμα μέχρι 10 εκατομμύρια ευρώ.
Η Google Ireland, η Meta Platforms Ireland και η TikTok, τρεις πλατφόρμες εγκατεστημένες στην Ιρλανδία, υποστηρίζουν ότι ο αυστριακός νόμος αντιβαίνει στο δίκαιο της Ένωσης και συγκεκριμένα στην οδηγία για τις υπηρεσίες της κοινωνίας της πληροφορίας1.
Το Δικαστήριο, στο οποίο υποβλήθηκαν ερωτήματα από αυστριακό δικαστήριο, υπενθυμίζει τον σκοπό της οδηγίας: θέσπιση νομικού πλαισίου για την εξασφάλιση της ελεύθερης κυκλοφορίας των υπηρεσιών της κοινωνίας της πληροφορίας μεταξύ των κρατών μελών. Υπό το πρίσμα αυτό, η οδηγία καταργεί, μέσω της αρχής του ελέγχου στο κράτος μέλος καταγωγής, τα εμπόδια τα οποία οφείλονται στα διαφορετικά εθνικά καθεστώτα που ισχύουν για τις υπηρεσίες της κοινωνίας της πληροφορίας.
Είναι αληθές ότι, υπό αυστηρές προϋποθέσεις και σε ειδικές περιπτώσεις, τα λοιπά κράτη μέλη πλην του κράτους μέλους καταγωγής της επίμαχης υπηρεσίας μπορούν όντως να λαμβάνουν μέτρα για να διασφαλίσουν τη δημόσια τάξη, την προστασία της δημόσιας υγείας, τη δημόσια ασφάλεια ή την προστασία των καταναλωτών. Οι συγκεκριμένες αυτές παρεκκλίσεις πρέπει να κοινοποιούνται στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή και στο κράτος μέλος καταγωγής.
Ωστόσο, τα λοιπά κράτη μέλη πλην του κράτους μέλους καταγωγής της επίμαχης υπηρεσίας δεν μπορούν να θεσπίζουν μέτρα γενικού και αφηρημένου χαρακτήρα που εφαρμόζονται αδιακρίτως σε κάθε φορέα παροχής μιας κατηγορίας υπηρεσιών της κοινωνίας της πληροφορίας. Ως αδιακρίτως εφαρμοζόμενα νοούνται τα μέτρα που ισχύουν τόσο για τους φορείς παροχής υπηρεσιών που είναι εγκατεστημένοι στο κράτος μέλος που τα θεσπίζει όσο και για τους φορείς παροχής υπηρεσιών που είναι εγκατεστημένοι σε άλλα κράτη μέλη.
Πράγματι, τυχόν αποδοχή της δυνατότητας των λοιπών κρατών μελών να επιβάλλουν τέτοιες γενικές και αφηρημένες υποχρεώσεις θα έθετε υπό αμφισβήτηση την αρχή του ελέγχου στο κράτος μέλος καταγωγής της επίμαχης υπηρεσίας, αρχή στην οποία στηρίζεται η οδηγία. Εάν επιτρεπόταν στο κράτος μέλος προορισμού (εν προκειμένω, στην Αυστρία) η λήψη τέτοιων μέτρων, θα θιγόταν η ρυθμιστική αρμοδιότητα του κράτους μέλους καταγωγής (εν προκειμένω, της Ιρλανδίας). Περαιτέρω, θα υπονομευόταν η αμοιβαία εμπιστοσύνη μεταξύ των κρατών μελών και θα θιγόταν η αρχή της αμοιβαίας αναγνώρισης. Επιπλέον, οι πλατφόρμες επικοινωνίας θα υπάγονταν σε περισσότερες διαφορετικές νομοθεσίες, γεγονός που συνιστά επίσης παραβίαση της ελεύθερης παροχής υπηρεσιών και, ως εκ τούτου, θίγει την ομαλή λειτουργία της εσωτερικής αγοράς.
1 Οδηγία 2000/31/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 8ης Ιουνίου 2000, για ορισμένες νομικές πτυχές των υπηρεσιών της κοινωνίας της πληροφορίας, ιδίως του ηλεκτρονικού εμπορίου, στην εσωτερική αγορά.
ΥΠΟΜΝΗΣΗ: Η προδικαστική παραπομπή παρέχει στα δικαστήρια των κρατών μελών τη δυνατότητα, στο πλαίσιο της ένδικης διαφοράς της οποίας έχουν επιληφθεί, να υποβάλουν στο Δικαστήριο ερώτημα σχετικό με την ερμηνεία του δικαίου της Ένωσης ή με το κύρος πράξεως οργάνου της Ένωσης. Το Δικαστήριο δεν αποφαίνεται επί της διαφοράς που εκκρεμεί ενώπιον του εθνικού δικαστηρίου. Στο εθνικό δικαστήριο εναπόκειται να επιλύσει τη διαφορά αυτή, λαμβάνοντας υπόψη την απόφαση του Δικαστηρίου. Η απόφαση αυτή δεσμεύει, ομοίως, άλλα εθνικά δικαστήρια ενώπιον των οποίων ανακύπτει παρόμοιο ζήτημα.
Ανεπίσημο έγγραφο προοριζόμενο για τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, το οποίο δεν δεσμεύει το Δικαστήριο.
To πλήρες κείμενο της αποφάσεως και, εφόσον υπάρχει, η σύνοψή της είναι διαθέσιμα στην ιστοσελίδα CURIA από την ημερομηνία δημοσιεύσεως της αποφάσεως.
